Jak bezpiecznie myć perukę medyczną lista kosmetyków ruch po ruchu instrukcja krok po kroku w domu

Dlaczego sposób mycia peruki medycznej ma aż takie znaczenie

Peruka medyczna a „modowa” – zupełnie inne oczekiwania

Peruka medyczna to nie tylko element stylizacji, ale przede wszystkim sprzęt pomocniczy używany często codziennie, przez wiele godzin, w trudnych warunkach skóry. Utrata włosów po chemio- lub radioterapii, łysienie plackowate czy inne schorzenia sprawiają, że skóra głowy jest zwykle bardziej wrażliwa, sucha, zaczerwieniona, a czasem nawet bolesna. Każdy błąd przy myciu peruki medycznej może bezpośrednio przełożyć się na dyskomfort – swędzenie, pieczenie, podrażnienia.

Peruki „modowe” nosi się sporadycznie: na imprezę, do sesji zdjęciowej, okazjonalnie do pracy. Peruka medyczna często zastępuje włosy własne, przez miesiące lub lata, a więc musi wytrzymać znacznie większą liczbę cykli mycia i stylizacji. Niewłaściwa technika mycia może skrócić jej żywotność nawet o połowę – szczególnie przy włóknach syntetycznych.

Do tego dochodzi kwestia psychiczna: medyczna peruka często jest związana z bardzo wrażliwym etapem życia. Zniszczenie jej przez nieumiejętne mycie oznacza nie tylko stratę finansową, ale też ogromny stres. Lepiej raz nauczyć się prawidłowej procedury, niż potem ratować sfilcowaną, zniekształconą fryzurę.

Jak błędne mycie niszczy perukę krok po kroku

Peruka medyczna jest konstrukcją złożoną. Włókna (syntetyczne lub naturalne) są ręcznie wiązane lub maszynowo wszywane w delikatną bazę: monofilament, koronkę (lace), miękki tiul, elastyczną siateczkę. Każdy agresywny ruch przy myciu uderza nie tylko we włosy, ale przede wszystkim w tę bazę.

Najczęstsze skutki niewłaściwego mycia peruki medycznej:

• Rozciągnięcie czepka – wyżymanie jak swetra, skręcanie w „ślimaka”, wyciskanie w dłoniach. Czepek traci kształt, peruka zaczyna zsuwać się z głowy, gorzej przylega, odstaje przy skroniach.
• Filcowanie włókien – tarcie włosa o włos, szorowanie palcami, mycie w zbyt gorącej wodzie. Syntetyczne włókna zaczynają przypominać kołtuny, które prawie nie dają się rozczesać. Po kilku takich zabiegach fryzura wygląda jak „peruka z zabawki”.
• Utrata kształtu fryzury – zwłaszcza przy perukach syntetycznych z nadanym fabrycznie skrętem lub podwinięciem. Zbyt mocne wycieranie ręcznikiem, suszenie na płasko lub pod zbyt silnym nawiewem powodują rozprostowanie loków i „rozlanie” fryzury.
• Poluzowanie lub wyrwanie węzełków – każdy ostry ruch przy samej podstawie włosów (przy czepku) może przeciąć lub rozciągnąć węzeł wiążący włókno z bazą. Skutek: prześwity, przerzedzenia, miejsca „łysiejące” w peruce.

Raz uszkodzonych węzełków zwykle nie da się naprawić w domowych warunkach. Konieczna jest kosztowna rekonstrukcja w profesjonalnym salonie lub wymiana peruki. Dlatego tak duży nacisk kładzie się na kontrolę siły i kierunku ruchów przy myciu.

Skóra po chemio-/radioterapii a detergenty i wilgoć

Skóra głowy po leczeniu onkologicznym potrafi reagować gwałtownie na detergenty i wilgoć. Zbyt agresywny szampon do peruki, niedokładne wypłukanie piany z czepka, pozostawienie wilgoci w miejscach styku z głową – to częste źródła pieczenia, wysypki lub nasilenia łuszczenia.

Do tego dochodzi aspekt higieniczny. Czepek peruki medycznej zbiera pot, sebum, resztki kosmetyków do skóry, makijażu, kleju do taśm. Jeśli mycie jest zbyt rzadkie lub niedokładne, w tych warunkach bakterie mają idealne środowisko do namnażania się. Efekt: przykry zapach, większe ryzyko nadkażeń, a u osób z osłabioną odpornością – realny problem zdrowotny.

Właściwy schemat mycia peruki medycznej uwzględnia więc nie tylko estetykę włosów, ale także konkretne potrzeby skóry wrażliwej. Czepek ma być czysty, ale nieprzesuszony, a wszystkie detergenty muszą być dokładnie wypłukane, aby po wyschnięciu włókien nic nie przenosiło się na skórę.

Włosy własne vs włókna perukowe – jak reagują na wodę

Naturalny włos ma łuskę (osłonkę) i rdzeń, jest odżywiany „od środka” poprzez mieszki włosowe. Włos w peruce – syntetyczny lub naturalny – jest martwym materiałem, który nie regeneruje się od skóry, nie dostaje sebum, nie jest obmywany naturalnymi płynami organizmu.

Dla włosa własnego gorąca woda i mocny szampon są niekorzystne, ale nadal często „wybaczalne” – łuska się otwiera, ale przy kolejnych zabiegach, maskach i odżywkach częściowo się domyka. W przypadku peruki medycznej taka „regeneracja” praktycznie nie istnieje. Skaleczone, przetarte, roztopione włókno pozostaje takie aż do końca użytkowania. Dlatego progi błędu są tu dużo niższe – jedna nieudana kąpiel potrafi zniszczyć efekt uzyskany przy doborze peruki w salonie.

Włókno syntetyczne (zwłaszcza nieresist na wysoką temperaturę) reaguje źle nie tylko na wrzątek, ale już na wodę wyraźnie gorącą dla dłoni. Z kolei włos naturalny wytrzyma więcej, ale za to jego baza (lace, monofilament) jest ekstremalnie delikatna. Cała sztuka mycia peruki medycznej polega więc na połączeniu odpowiedniej temperatury, bardzo łagodnych kosmetyków i ruchów o maksymalnie małej amplitudzie.

Rodzaje peruk medycznych a dobór techniki mycia

Peruka syntetyczna: standardowe włókno vs heat-resistant

Peruki syntetyczne medyczne występują w dwóch podstawowych wersjach: z włókna standardowego oraz heat-resistant (ciepłoodpornego). Dla obu kluczowe jest delikatne mycie, ale ich tolerancja na temperaturę wody i nawiewu przy suszeniu jest inna.

Standardowe włókno syntetyczne:

• nie lubi temperatur powyżej ok. 30–35°C,
• łatwo się odkształca przy gorącej wodzie i suszarce,
• ma „wdrukowany” fabryczny kształt: lok, fale, objętość; niewłaściwa kąpiel może ten kształt zniszczyć bezpowrotnie.

Heat-resistant (ciepłoodporne) włókno:

• zwykle toleruje nieco wyższą temperaturę (do ok. 130–150°C w stylizacji termicznej, ale to dotyczy prostownic/ lokówek, nie wody w kranie!),
• w myciu nadal preferuje letnią wodę – ciepłoodporność dotyczy krótkiego kontaktu z gorącą powierzchnią, nie długiego moczenia,
• jest nieco bardziej „gumowe” w dotyku – przy szarpaniu może się rozciągać, tworząc charakterystyczne zgrubienia.

Różnice w technice mycia peruki syntetycznej sprowadzają się głównie do kontroli temperatury wody i ewentualnych etapów regeneracji po praniu. Włókno standardowe jest bardziej kapryśne, ale jednocześnie trzyma fabryczny kształt, więc po poprawnym myciu fryzura wraca „sama”. Heat-resistant daje większą swobodę stylizacji, ale łatwiej popełnić błąd przy suszeniu.

Peruka z włosów naturalnych – odporne włosy, delikatna baza

Peruki medyczne z włosów naturalnych mogą sprawiać wrażenie prostszych w pielęgnacji: reagują na wodę i szampon podobnie jak własne włosy. To jednak tylko częściowo prawda. Nie ma tu cebulek, więc każde wysuszenie, przeproteinowanie czy mechaniczne przetarcie nie zostanie naprawione przez organizm.

Włosy naturalne w peruce:

• lubią delikatne szampony o pH zbliżonym do skóry głowy (ok. 5–5,5),
• mogą korzystać z odżywek, ale w wersji lekkiej, bez silnych silikonów obciążających u nasady,
• bardziej reagują na twardą wodę – mogą się szybciej matowić i puszyć.

Kluczowa różnica to konstrukcja bazy. Często są to ręcznie wiązane włosy na monofilamencie lub koronce, co daje bardzo naturalny efekt, ale każda z tych mikroskopijnych pętli może zostać zerwana przy zbyt energicznym myciu. Oznacza to jedno: większość ruchów wykonuje się na długości i końcach, a nie przy samej bazie. W praktyce czepek peruki medycznej z włosów naturalnych czyści się delikatnie, poprzez zanurzanie i lekkie „buju-buju” w wodzie z szamponem, a nie poprzez pocieranie palcami.

Konstrukcje bazy: mono-top, lace front, pełna koronka, maszyna

Sposób szycia czepka peruki medycznej ma bezpośredni wpływ na technikę mycia. Kilka najczęściej spotykanych rozwiązań:

• Mono-top – obszar na czubku głowy wykonany z monofilamentu (półprzezroczysta siateczka, do której pojedynczo lub po kilka wiąże się włosy). Wygląda bardzo naturalnie, pozwala zmieniać przedziałek. Wrażliwe miejsce: monofilament nie lubi ciągnięcia ani „szczypania” palcami. Mycie tylko zanurzeniami i lekkim przemieszczaniem w wodzie.
• Lace front – cienka koronka przy linii czoła, do której ręcznie wiąże się włosy. Odpowiada za naturalną linię włosów. Wrażliwe miejsce: brzeg koronki. Nie wolno go szarpać, wykręcać, zaginać na siłę; przy myciu trzyma się perukę zwykle za tył czepka, aby lace front był odciążony.
• Pełna koronka (full lace) – włosy są wiązane na koronce na całej powierzchni głowy. Bardzo wygodne i przewiewne, ale jednocześnie skrajnie delikatne. Technika mycia: minimum ruchów, praktycznie tylko moczenie i płukanie przy niemal całkowitej rezygnacji z mechanicznego „pomagania”.
• Czepki maszynowe – włosy wszyte w elastyczne taśmy. To konstrukcja najtrwalsza mechanicznie, ale mniej naturalna wizualnie. Przy myciu znosi nieco więcej, lecz nadal zakazane są: skręcanie, wyżymanie, szarpanie.

Jak sprawdzić, jaką perukę ma się w domu

Nim przejdzie się do konkretnej instrukcji mycia peruki medycznej, trzeba wiedzieć, z czym ma się do czynienia. Najprościej:

• Etykieta producenta – zwykle podaje: rodzaj włókna (synthetic / human hair / heat-resistant), rodzaj czepka (full lace, lace front, mono-top, wefts/maszynowy).
• Karta produktu lub paragon z salonu – dobre salony perukarskie dołączają krótką instrukcję pielęgnacji lub opis konstrukcji.
• Pytanie w salonie – jeśli peruka była kupiona stacjonarnie, warto zadzwonić i potwierdzić typ włókna i budowę bazy.

Jeśli żadna z powyższych opcji nie wchodzi w grę, można wykonać kilka prostych obserwacji:

• włókna bardzo równe, powtarzalne, identyczne w dotyku – najczęściej syntetyk,
• nieregularna grubość, delikatne różnice w odcieniu pojedynczych włosów – zwykle włos naturalny,
• przyglądając się przy przedziałku w świetle: jeśli widać „skórę” przypominającą prawdziwą, to z dużym prawdopodobieństwem jest to mono-top lub lace.

Dlaczego uniwersalne porady z internetu bywają ryzykowne

Wiele poradników o myciu peruk medycznych pomija konkretny typ włókna i konstrukcji. Pojawiają się rady w stylu: „umieść perukę w pralce w siateczce” albo „użyj odżywki do włosów, jak zawsze”. Dla części peruk modowych, maszynowo szytych, noszonych okazjonalnie, takie rozwiązania mogą jeszcze jakoś przejść. Dla peruk medycznych wysokiej klasy są jednak przepisem na szybkie zniszczenie.

Nie ma jednej, absolutnie uniwersalnej metody mycia każdej możliwej peruki. Jest natomiast zestaw zasad bazowych, które obowiązują zawsze (delikatność, brak wysokiej temperatury, brak tarcia), oraz drobne modyfikacje zależne od typu włókna i czepka. Im lepiej rozpoznany jest model peruki, tym łatwiej dobrać bezpieczną procedurę.

Niezbędne akcesoria i kosmetyki – kompletna lista „hardware + software”

Podstawowy „hardware”: co przygotować przed myciem

Sprawny, bezpieczny rytuał mycia peruki medycznej zaczyna się od stanowiska. Gdy wszystko jest pod ręką, mniej kusi improwizacja. Zestaw bazowy:

• Dwie miski lub miedniczki – jedna na kąpiel z detergentem, druga na płukanie. Przezroczyste naczynie ułatwia kontrolę czystości wody i ilości piany.
• Stojak na perukę (składany plastikowy lub piankowa główka) – do suszenia i ewentualnego wstępnego rozczesania. Stojak „otwarty” (szkieletowy) przyspiesza schnięcie, pianka stabilizuje, ale wolniej oddaje wilgoć.
• Ręcznik z mikrofibry lub bardzo gładkiej bawełny – do odsączania wody przez dociskanie, bez tarcia. Zwykłe frotte bywa zbyt szorstkie i zahacza włókna.
• Grzebień z szeroko rozstawionymi zębami lub szczotka do peruk (z pętelkowanymi ząbkami) – do pracy wyłącznie na suchych albo prawie suchych włosach, nigdy na całkowicie mokrych syntetykach.

Przy delikatnych bazach (lace, mono-top) przydają się także drobiazgi zwiększające kontrolę ruchów: kilka klipsów fryzjerskich do spięcia sekcji oraz mały ręcznik na blat czy krawędź wanny. Zabezpieczenie podłoża zmniejsza ryzyko przypadkowego przygniecenia lub „zrolowania” mokrego czepka w pośpiechu.

Osobna kwestia to miejsce mycia. Stabilny zlew, miska na blacie czy płaska brodzikowa wanna sprawdzają się lepiej niż głęboka, śliska wanna. Im mniej akrobacji z mokrą peruką nad krawędzią, tym mniejsze ryzyko upuszczenia lub skręcania czepka w locie. Dla osób po zabiegach, z ograniczoną mobilnością, często wygodniej jest pracować przy kuchennym zlewie niż w łazience.

„Software”: kosmetyki przeznaczone do peruk medycznych

Peruka medyczna nie jest „mini wersją” włosów na głowie, tylko osobnym systemem materiałów. Potrzebuje produktów dobranych do konkretnego włókna i klejów/stabilizatorów użytych w czepku. Najprostszy podział:

• Specjalistyczny szampon do peruk syntetycznych – ma łagodne detergenty (często pochodne betainy) i składniki ograniczające elektryzowanie. Nie zawiera olejów, które osadzałyby się na włóknie jak film z plastiku.
• Szampon do peruk z włosów naturalnych – zwykle przypomina delikatny szampon fryzjerski, ale bez silnych substancji złuszczających (brak skóry głowy) i bez agresywnych perfum, które potrafią podrażniać skórę przy kontakcie z obrzeżami czepka.
• Odżywka w sprayu leave-in (bez spłukiwania) – dedykowana do peruk syntetycznych. Tworzy cienki film poślizgowy, ułatwia rozczesywanie, a przy tym nie rozpuszcza i nie rozciąga włókna.
• Lekka odżywka/maska do włosów naturalnych – o prostym składzie, bez ciężkich silikonów typu dimethicone wysoko w składzie i bez olejów mineralnych. Nakładana od ucha w dół, z omijaniem samej bazy.

Tip: jeśli na etykiecie produktu pojawia się informacja „do peruk i tres” lub „synthetic wig shampoo”, to zwykle właściwy kierunek. Kosmetyki do włosów z drogerii można stosować przy perukach z włosów naturalnych, ale po uważnym przeczytaniu składu – preparaty „3 w 1” czy ciężkie, bardzo zapachowe maski na ogół skracają życie peruki zamiast pomagać.

Dodatkowe wsparcie: preparaty antystatyczne i odświeżające

W codziennym użytkowaniu dużą różnicę robi kilka prostych „gadżetów chemicznych”. Nie są obowiązkowe, ale znacząco ułatwiają utrzymanie peruki w stanie zbliżonym do fabrycznego, zwłaszcza przy częstym noszeniu:

• Spray antystatyczny do peruk – minimalizuje elektryzowanie się włókien i efekt „przyklejania” do twarzy, szczególnie zimą przy suchem powietrzu i odzieży z poliestru. Działa jak kontrolowana, cienka powłoka zwiększająca poślizg.
• Spray odświeżający / dezynfekujący do wnętrza czepka – formuły na bazie alkoholi lotnych lub łagodnych środków antybakteryjnych. Uderzają w zapach potu i resztki sebum z kontaktu ze skórą, nie zalewając bazy wodą.
• Silicone-based wig serum (lekkie serum silikonowe do peruk) – tworzy stabilny film na końcówkach włókien, poprawia ślizg, zmniejsza mechacenie i tarcie o kołnierz. Nakłada się go punktowo, w minimalnych dawkach.
• Suchy szampon w mgiełce – wyłącznie przy perukach z włosów naturalnych. Pomaga „przedłużyć” świeżość między myciami, gdy pot i zapach skupiają się głównie w okolicy czepka, a same długości są wciąż w dobrej kondycji.

Te produkty stosuje się przede wszystkim między głównymi myciami, żeby nieco odciążyć samą procedurę kąpieli. Przykład z życia: użytkowniczka myjąca perukę syntetyczną co 5–7 dni po wprowadzeniu sprayu antystatycznego i mgiełki odświeżającej bez problemu wydłuża ten cykl do 10–14 dni, przy wyraźnie mniejszym zużyciu włókna w strefie karku.

Uwaga: wszelkie „domowe” wynalazki w stylu płynów do płukania tkanin, perfum czy dezodorantów aplikowanych bezpośrednio na włosy lub czepek są destrukcyjne dla tworzyw, klejów i węzłów wiązania. Z chemicznego punktu widzenia większość z nich zawiera silne rozpuszczalniki lub kationowe środki powierzchniowo czynne (te z płynów do płukania), które wchodzą w konflikt z delikatnymi spoiwami stosowanymi w bazach mono i lace.

Jak dobrać kosmetyki do konkretnego typu włókna i czepka

Ten sam szampon może zadziałać świetnie na jednym modelu peruki, a na innym wywołać filcowanie lub rozciągnięcie bazy. Kluczowe są dwa parametry: rodzaj włókna i konstrukcja czepka.

• Peruki syntetyczne standardowe (kanekalon, futura, akrylik) – wymagają szamponu i odżywki dedykowanych do włókien syntetycznych. Formuła powinna mieć niski poziom substancji filmotwórczych (silikony, polimery) i minimalną ilość olejów. Im „chudszy” skład, tym mniejsze ryzyko oblepiania.
• Peruki syntetyczne termoodporne (heat-resistant fiber) – konstrukcyjnie to dalej tworzywo sztuczne, ale z domieszką włókien odporniejszych na temperaturę. Kosmetyki: takie same, jak do syntetyków standardowych, natomiast lepiej sprawdzają się lżejsze odżywki w sprayu niż gęste płyny.
• Peruki z włosów naturalnych „standard” – dobrze tolerują łagodne szampony dla włosów farbowanych, bez SLS/SLES, oraz lekkie odżywki/maski. Warto trzymać się produktów fryzjerskich o prostym składzie (krótsza lista INCI zwykle = mniej niespodzianek z bazą).
• Peruki z włosów słowiańskich, REMY premium – mają delikatnie zachowaną łuskę włosa. Wymagają bardziej emolientowej pielęgnacji (składniki natłuszczające), ale aplikowanej punktowo i z omijaniem samego czepka, który nadal ma własne, wrażliwe kleje i nici.

Drugi wymiar to baza. Przy czepkach maszynowych (wefts wszyte w elastyczną siatkę) kosmetyk praktycznie nie ma kontaktu z klejami, za to przy konstrukcjach lace/mono-top każda zbyt agresywna substancja może wchodzić w reakcję z węzłami (knotting) i cieniutkimi nićmi.

• Czepki lace front / full lace – szampon powinien się pienić umiarkowanie, bez nadmiaru „śliskich” polimerów. Lepiej funkcjonuje formuła, która łatwo się wypłukuje. Gęste, kremowe szampony potrafią „zostać” w mikrootworach koronki.
• Mono-top / silk-top – w tej strefie znajdują się węzły wiążące pojedyncze włosy. Nadmiar odżywek, ciężkich silikonów czy olejów między włosami a podszewką powoduje ich poślizg i stopniowe wysuwanie. W praktyce: zero odżywki na parted area (obszar przedziałka).
• Czepki maszynowe – najbardziej wybaczają drobne błędy, szczególnie przy perukach syntetycznych. Tu głównym wrogiem nie jest klej, tylko nadmiar środków zmiękczających, które szybciej „zmiękczają” włókna w strefie karku.

Uwaga: jeśli po myciu peruka zaczyna pachnieć „chemicznie” mocniej niż przed kąpielą, a włókno staje się szorstkie, zwykle jest to sygnał, że dany szampon jest za silny. W takim przypadku bezpieczniej przejść na produkt dedykowany do peruk i zredukować częstotliwość mycia.

Przygotowanie peruki do mycia – etap, którego większość pomija

Oczyszczenie mechaniczne: usuwanie splątań i zanieczyszczeń stałych

Peruka włożona „jak leci” do miski z wodą zachowuje się jak mokry sweter: wszystko, co było wplątane, tylko się utrwala. Dlatego pierwszy krok to zawsze praca „na sucho” lub na minimalnie zwilżonych włosach.

1. Stabilizacja peruki – założyć perukę na stojak lub główkę z pianki. Jeśli jej nie ma, można wsunąć rękę do środka czepka jak w rękawicę i trzymać za front, by nie rozciągnąć linii lace.
2. Podział na sekcje – długie peruki (powyżej ramion) podzielić klipsami na 2–4 sekcje: dół karku, boki, góra. Umożliwia to pracę od końcówek ku górze bez ciągnięcia całej masy włosów naraz.
3. Czesanie od końców – grzebieniem z szeroko rozstawionymi zębami lub szczotką do peruk rozplątywać włosy małymi pasmami. Zawsze zaczynać od 2–3 cm końcówek, potem stopniowo przesuwać się wyżej. Każde mocniejsze „zatrzymanie” traktować jako sygnał, żeby odpuścić, rozdzielić pasmo na dwa i pracować z mniejszą ilością włosów.
4. Usunięcie mechanicznych zanieczyszczeń – palcami delikatnie „wyłuskać” z włosów widoczne paproszki, resztki waty, kłaczki ubraniowe. To drobiazg, ale każdy z tych elementów w kąpieli będzie zachowywał się jak mini-szczotka ścierna.

Tip: przy silnie splątanej strefie karku syntetyka lepiej spryskać wcześniej odżywką w sprayu do peruk (leave-in) i odczekać 5–10 minut. Włókna zyskują poślizg i mniej się ciągną przy rozdzielaniu.

Wstępne „odtłuszczenie” czepka i kontrola mocowań

Druga część przygotowania to skupienie się na bazie, która ma bezpośredni kontakt ze skórą głowy. Jeśli jest mocno nasiąknięta potem i sebum, kąpiel z szamponem szybko robi się „brudną zupą”, w której peruka się płucze zamiast myć.

• Oględziny brzegów – sprawdzić linię lace front, okolice uszu (ear tabs) oraz tył czepka. Jeżeli gdzieś widać poluzowane nitki, pojedyncze włosy „na pół gwizdka” lub nadpękniętą koronkę, lepiej ograniczyć gwałtowne ruchy i decyzję o intensywnym szorowaniu odsunąć do momentu ewentualnej naprawy w salonie perukarskim.
• Delikatne otarcie wnętrza czepka – zwilżoną, dobrze odciśniętą ściereczką z mikrofibry lub miękką gąbką przetrzeć wnętrze czepka, szczególnie obrzeża i strefę czoła. Bez piany, samą letnią wodą. Cel: zebrać pierwszą warstwę soli i sebum, żeby główna kąpiel miała mniej „roboty”.
• Usunięcie resztek kleju/taśm – jeśli peruka była mocowana na klej lub taśmę, zanim trafi do wody, trzeba usunąć resztki tych produktów zgodnie z instrukcją producenta systemu mocowania (zwykle specjalny remover na bazie alkoholu izopropylowego lub olejków). Woda + szampon nie rozpuszczą kleju prawidłowo, a jedynie rozniosą go po całej koronce.

Na tym etapie peruka powinna być rozczesana, pozbawiona widocznych paprochów i przygotowana konstrukcyjnie – bez luźno zwisających włosów w newralgicznych miejscach. Dopiero wtedy ma sens przejście do kąpieli właściwej.